İnsan duyguları nadiren saf hâlde kalır; özellikle de anlaşılmadığında veya bastırıldığında. Üzüntü, çoğu zaman dışarıya doğrudan ifade edilemeyen bir duygudur. Anlatılamayan, görülmeyen ya da ciddiye alınmayan üzüntü, zamanla içeride birikir. Bu birikim, kendini savunmaya alma ihtiyacından doğan öfkeye dönüşebilir. Çünkü birey, acısını duyuramamanın verdiği çaresizlikle kendini yalnız, değersiz ve savunmasız hisseder.

Psikolojide bu dönüşüm “maskelenmiş duygular” olarak tanımlanır. Öfke, aslında altta yatan başka bir duygunun genellikle kırgınlık, hayal kırıklığı ya da derin bir hüzün, dışa vurulmuş hâlidir. Öfke, anlaşılmayı talep eden bir çığlıktır. Ne var ki, insanlar genellikle öfkeye tepki verir, nedenine değil.

Bu yüzden bazen en çok bağıran kişi, aslında en çok duyulmak isteyen kişidir.

Psikolojik açıdan bakıldığında, öfke çoğu zaman ikincil bir duygudur; yani başka bir temel duygunun çoğunlukla üzüntü, incinmişlik ya da hayal kırıklığının dışavurum biçimidir. Bu olgu, özellikle duygu regülasyonu güçlüğü yaşayan bireylerde daha belirgin şekilde görülür. Üzüntü, birey tarafından ifade edilmediğinde ya da çevre tarafından yeterince yansıtılmadığında (empatik yoksunluk), bastırılır ve zamanla öfke formunda dışa vurulur. Bu duruma psikodinamik yaklaşımlarda “duygusal yer değiştirme” (displacement) ya da “savunma mekanizması” bağlamında açıklamalar getirilir.

Ayrıca, bilişsel davranışçı kuramlar bu dönüşümü bireyin düşünce kalıplarıyla açıklar: “Duygularım önemsenmiyor” ya da “Anlatmak faydasız” gibi düşünceler, öğrenilmiş çaresizlik hissini tetikler ve bu içsel gerilim, kontrol kaybı yaşandığında öfke patlamalarına yol açabilir.

Bu bağlamda öfke, yalnızca bir saldırganlık biçimi değil, anlaşılmayan ve işlenmemiş duyguların bir savunma refleksi olarak da ele alınmalıdır.

Tedavi süreçlerinde bu tür öfke tepkileri, altta yatan duygusal ihtiyaçların tanımlanması ve ifade edilmesine yönelik terapötik müdahalelerle (örn. duygusal farkındalık çalışmaları, duygu odaklı terapi) ele alınır.